Hoe kon het toch zijn dat hij in deze stad niet leek te kunnen vinden wat hij wilde? Elke pokemon die hier rondvloog of rondliep niet niet van een trainer was, was een pokemon waar hij eerlijk niks aan had en dan hadden de meeste trainers ook nog eens van die nutteloze pokemon waar ze ook niks van konden proberen te nemen. Het frustreerde hem toch wel lichtjes en hij kon ondertussen ook niet veel doen met Mega 1, want dat ding deed niet veel meer dan naast hem zweven of naar een andere plek teleporteren. Hij liet zijn blik kort naar Jayden gaan. "We moeten echt niet te lang in deze stad blijven," Sprak hij naar zijn broer. "Het is hier eerlijk echt niks aan," Hij gaf niks om het uiterlijk van steden, het ging hem om de inhoud en deze had niet wat hij wilde.
Grote steden waren all show. Dat was iets dat Jayden als van jongs af aan had geleerd door pure observaties. Daarbij lag het hem ook niet als er veel mensen rond hem gingen. Hij vond een paar mensen fijn, maar een groot publiek zorgde ervoor dat hij moe werd. Hij haatte mensen echt mateloos. Het feit dat hij en zijn broer echter als twee magneten aan elkaar bleven plakken was iets dat hij zou ontkennen. Nee, de twins konden niet zonder elkaar, het kwam natuurlijk naar de twee en daar konden ze weinig aan doen hm. Toen Hayden sprak, keek Jayden even op en knikte hij. "Ik zat te denken eh," Heel pijnlijk enzo. "Waarom leer je die Abra niet gewoon stelen?" Dan hadden ze er tenminste iets aan. "Like... Train het om te stelen, sla er discipline in enzo," ja voor Jayden moest alles met slagen gebeuren, anders zou het niet werken in zijn ogen.
Ace deed zijn gebruikelijke ronde in Jubilife City. Hij had Igneel, Inpulsa en Avian uit hun Poké Ball gelaten en terwijl de Fletchling vanuit de lucht alles in de gaten hield, hielden Ace, Igneel en Inpulsa vanaf de grond een oogje in het zeil. Hoewel… maakte daar maar Igneel en Ace van, want Inpulsa was meer bezig met vrolijk met haar armen te slingeren en overal aan te snuffelen dan dat ze serieus aan het patrouilleren was. Ace liep met zijn handen diep in zijn zakken gestoken door de stad, een kille trek om zijn gelaat. Zijn blik gleed naar voren toen een identieke tweeling zijn aandacht trok en hij zou langs ze zijn gewandeld en zich bemoeid hebben met zijn eigen zaken als hij niet net had opgevangen wat de jongen tegen zijn broer zei. ”Of je kunt die Pokémon ook gewoon via de normale weg trainen zoals elke normale mens dat doet,” sprak hij op een kille toon, zijn rode ogen onverschrokken richtend naar de tweeling. Hij was niet echt bang om in een gevecht te belanden met één van die gozers. Straatgevechten waren zowat zijn ding en met Igneel – en Inpulsa en Avian – aan zijn zijde zou hij altijd als de winnaar uitkomen. Dus nee, hij was niet bang om deze twee losers even op hun plek te wijzen.
Nee, hij was niet precies zoals Jayden, dus echt zin om een pokemon met een harde hand aan te pakken op de manier dat zijn broer het deed was niet iets voor hem. Bedreigen daarentegen, dat was een ander verhaal. "Zou bedreigen ook werken denk je?" Want stelen zou inderdaad iets goeds zijn om de Abra te leren. Die zou zo ergens heen kunnen teleporteren, iets kunnen pakken en weer terug kunnen gaan. Dat zou heel simpel zijn. Plots klonk daar een andere stem dan die van zijn broer en hij liet zijn blik naar de jongen gaan die had gesproken. Was hij serieus? Hij liet zijn blik naar de pokemon van de man gaan tot deze viel op de Houndour. Die was perfect. Als hij nu maar had kunnen stelen. "Die pokemon is van jou?" Hij hoopte van niet, want hij had eindelijk iets gevonden in deze stad dat het misschien waard zou zijn.
Bedreigen? Hij haalde zijn schouders op. Hij geloofde niet echt in die manier van werken, maar als zijn broer het wilde nemen dan hield hij hem niet tegen. "Je kan het proberen," sprak hij kalm tegen de ander. Toen er echter een nieuwe stem hoorbaar was, keek hij op, zijn ogen vernauwde zich wat waarna hij zijn hoofd kantelde en een grijns op zijn gezicht kwam. Natuurlijk richtte Hayden zich meteen op de Houndour. "Beetje moeilijk als Abra je enige Pokémon is," sprak hij kalm terug naar de ander. Ja, de psychic type kon echt niet veel en elke deftige trainer wist dit.... Hij liet zijn blik even afdwalen van de ander en keek naar zijn broer, afwachtende tot deze de hond zou grijpen ofzo. Zijn gekke brein zou vast zoiets doen... Nja, hij zou het in ieder geval erg grappig vinden als dat zou gebeuren.
De aandacht van één van de jongen werd naar hem gericht. Ace merkte een paar dingen in enkele seconden op: de jongens waren bijna een identieke tweeling, er was een bepaalde interesse in zijn Houndour en ze straalden problemen af. Ace straalde een nonchalante houding uit, al werd zijn blik wel wat killer toen de jongen vroeg aan hem of Igneel zijn Pokémon was. ”Nee, die staat hier voor de lol langs mijn voeten,” sprak Ace op een sarcastische toon. Igneel gromde toen hij de blik van de man kruiste en zelfs Inpulsa, die normaal gezien altijd zo sociaal was, leek een afwachtende houding te hebben. Ace hoefde niet omhoog te kijken om te weten dat Avian er ook was om de mannen in de gaten te houden en hij liet zijn rode ogen naar de tweede jongen glijden toen deze zijn woorden sprak. ”In dat geval lijkt het erop dat je nog een lange weg hebt te gaan. Maar mocht je de hint van daarnet niet begrepen hebben: die Houndour is van mij en die gaat helemaal nergens heen.” Er lag een waarschuwende blik in zijn ogen toen hij de blik van de jongen voor hem, de jongen met de Abra, weer ontmoette. Igneel was van hem en die hebberige blik kon maar beter snel uit zijn ogen verdwijnen, anders had hij een probleem.
Zijn broer had wel gelijk dat de gewone manier niet werkte wanneer het aankwam op het gebruiken van een Abra. De pokemon was simpelweg niet nuttig genoeg om hem zo te kunnen trainen en zou alleen maar klappen krijgen als de ander geluk had om hem te raken met het teleporteren. Zijn grijns werd wat breder toen de jongen duidelijk een sarcastische opmerking maakte, maar dat nam hij zelf eerlijk aan als een uitnodiging. "Ah, dat is mooi dan, dan heb je er vast niks op tegen als ik hem meeneem?" Hij had zelf gezegd dat de pokemon niet van hem was. Hij hurkte dan ook neer voor de pokemon en stak zijn hand uit. "Wat denk je ervan? Je wilt toch niet bij zo'n saaie trainer blijven?" Sprak hij. "Oh nee, hij is je trainer niet." Natuurlijk hoorde hij de woorden wel die volgden, maar hij rolde daarop alleen maar zijn ogen. Mega 1 was ondertussen tevoorschijn gekomen en was precies tussen hem en de jongen gaan staan. Was hij een keer nuttig?
Jayden kon de spanning in de lucht bijna proeven en het liet zijn lippen wat hoger opkrullen. HIj vernauwde zijn tweekleurige ogen dan ook en kantelde zijn hoofd wat. HIj liet zijn blik dan ook even afdwalen naar de Houndour. Nou, dat was onbegonnen werk, Hayden had hem gezien en nu zouden ze hier waarschijnlijk de hele dag zitten. Kalm keek hij terug op naar de vreemdeling, zoekende naar zijn blik. Hij wilde deze vasthouden zodat hij kon zien wanneer hij zijn koude persoonlijkheid zou breken, wanneer de angst of woede teveel zou worden en hij zou veranderen. HIj lachte zachtjes bij de woorden van de vreemde, waarop hij meteen naar zijn broer keek, die natuurlijk gebruik maakte van deze opmerking. Jayden liet zijn blik meteen terug gaan naar de trainer om weer hetzelfde te proberen. Hij vernauwde dan ook zijn ogen bij zijn volgende woorden en luisterde maar half naar wat zijn evenbeeld verder te zeggen had. Hij wist heel goed wat hayden aan het doen was, dus veel aandacht moest hij er niet aan spenderen. "Oh dear, een oopsie, daar gaat ie," zei hij spottend, doelende op de acties van zijn broer. "Hij is een beetje speciaal. Neem het hem alsjeblieft niet kwalijk, pap heeft hem eens laten vallen als een baby," Hij keek even vluchtig naar Hayden, afwachtende op een reactie van zijn broer. Hij wilde even zien of de ander compleet in trans was met de hond of dat hij zijn woorden had gehoord.
Ace klemde zijn tanden nijdig op elkaar toen de jongen hem volledig negeerde en zijn hand uitstak naar Igneel. Dat was een foute zet. Igneel gromde laag, waarna hij naar voren bewoog en met zijn kaken op enkele millimeters van de hand van de jongen verwijderd op elkaar klapte. Hij deed weer een stapje naar achteren en er kronkelde rook uit zijn neusgaten, zijn gegrom nu harder klinkend. ”Dan zal het niet alleen bij een val op je hoofd als baby blijven als je zo doorgaat,” sprak Ace op een kille toon. Inpulsa keek ondertussen op een verwilderde manier naar de jongen achter de jongen die zijn hand uitstak en toen ze de blik zag van de jongen ging ze toch een beetje dichter bij Ace staan. De normaal gezien zo sociale Pokémon had opgemerkt dat er iets aan deze jongen niet pluis was en ze trok aan Ace’s broekspijp om zijn aandacht te trekken. Ace zette zijn voet beschermend voor zijn Elekid neer en ontmoette de blik van de jongen die denigrerend had gesproken over zijn broer zonder zijn blik af te wenden. ”Zijn er verder nog dingen die de heren willen hebben en waarschijnlijk niet gaan krijgen? Het zou fijn zijn als ik niet meer tijd moet verspillen dan nodig is,” zei hij op een kille toon tegen de jongens, terwijl hij nog altijd de blik van de broer vasthield die hem aan stond te gapen. Hij ging dit spel niet verliezen.
Ah, de Houndour probeerde een dreigement naar hem uit te voeren? Dan wist hij niet met wie hij te maken had. Mega 1 kwam weer tevoorschijn naast hem en kort wierp hij een blik op de pokemon, maar negeerde deze toen. Misschien had de Abra door wat hij van plan was om te gaan doen, maar dat zou hem niet tegenhouden. Hij liet zijn hand dan ook naar de zak gaan waar zijn mes in zat en wierp kort een blik naar Jayden toen deze over iets sprak, wat totaal niet waar was. En de jongen was duidelijk niet gediend van hoe ze waren, maar dan had hij hem nog duidelijk niet eerder meegemaakt. Hij richtte vernauwde ogen op de Houndour en haalde vliegensvlug zijn mes tevoorschijn en klapte deze open. "Ik zal me maar niet gaan lopen bedreigen," Sprak hij op een kille toon. "Want dat spelletje kan ik ook spelen." Hij stak het mes in de richting van de Houndour, waar hij duidelijk wel een poging deed om een kleine wond bij de pokemon te maken als waarschuwing.
De man sprak tegen hem, over zijn broer. En hij kon het niet laten breder te grijnzen. Hij haalde even diep adem, voelde zijn longen vullen met lucht. Hij focuste zich op wat hij deed, zodat zijn handen niet naar de keel van de andere man zou vliegen. Hij wilde hem tegen de grond duwen met zijn handen en die domme blik van zijn gezicht dwingen. Hij kon het niet laten even zachtjes te grinniken, wat misschien nogal schuin overkwam, opdat er niks te lachen viel... Maar jaydens gedachten waren wild, fris en gevuld met zijn vertwiste fantasie. Hij zette dan ook een stap dichter, zijn ogen van de ander niet halende. "Hoe lief van je," sprak hij op een zachte toon, zijn handen stegen op, waarna hij ze ophield, zijn schouders hingen ook even omhoog. "Maar ik denk dat je ons maar op één manier kan helpen," Hij liet zijn ogen even naar Hayden gaan, die al klaar stond om de hond neer te steken. "Nou nou broerlief, zo'n mooi exemplaar verdient dat toch niet?" zei hij sussend, waarna hij hongerig zijn blik terug op de ranger legde. Onbewust staarde hij naar diens nek. Zo dichtbij.
Als deze jongens dachten dat ze hem bang konden maken met loze bedreigingen, dan hadden ze een probleem. Ace had al in een paar seconden opgemerkt dat de Pokémon van de jongens geen probleem voor zijn team zouden vormen: Inpulsa zou met haar krachtige elektrische aanvallen ze wel op het zwijgen kunnen brengen en dan was er ook nog Igneel. Over Igneel gesproken… Ace’s blik werd donker toen de jongen een mes tevoorschijn haalde en wat er daarna gebeurde, zag hij vrijwel meteen ook al aankomen. Hij was in genoeg straatgevechten in Kalos verzeild geraakt om te weten dat iemand met een mes ook automatisch durfde te steken en hij was er dan ook als de kippen bij om uit te halen met zijn vuist. Niet naar het gezicht naar de man, maar wel naar zijn pols, hopend hem juist op het botje te raken zodat hij oftewel een licht moment van krachtverlies zou hebben en het mes zou moeten laten vallen of zelfs de bot zou breken. Nu was het genoeg. ”Igneel,” gromde hij onder zijn adem door, maar de Houndour wist al wat hem te wachten stond. Hij was instinctief naar achteren gesprongen om het mes te ontwijken en ook hij kookte nu van woede. ”Fire Blast,” volgde er vervolgens kortaf. Het volgende moment laadde Igneel een grote vuurbal door in zijn bek, waarna hij deze zonder pardon op de jongens afvuurde. Inpulsa liet ondertussen haar stekkerhoofdje knetteren en richtte vervolgens waarschuwend een Shock Wave naar de man die ingespannen naar Ace’s nek had staan staren. Avian was de situatie vanuit de lucht aan het beoordelen, maar ook hij zou ingrijpen als dat nodig was.
Het was niet de eerste keer dat hij bedreigt werd door iemand, zeker niet. De twins waren waarschijnlijk ook vaak genoeg in een gevecht beland en zodra hij de man dan ook met een vuist naar zijn pols zag gaan, stak hij snel zijn andere hand uit en stopte hij de vuist door deze op te vangen. "Niet helemaal eerlijk, hm? Ik was bezig met je pokemon." Op dat moment zag hij een vuurbal verschijnen bij de Houndour en hij begon te grijnzen. Hij probeerde aan de arm van de jongen te trekken en hem zo voor hem te krijgen, tussen hem en de vuurbal in. "Ik zou oppassen voor je trainer," En mocht het niet lukken dan zou hopelijk Jayden helpen. Mega 1 was tenslotte nergens te bekennen en die zou hem ook echt niet helpen.